Ποιοι ήταν οι πρωταγωνιστές;

Μια υπόκλιση σαν παραμύθι
Και πάλι θα αναφερθώ στα παιδιά, αυτή τη φορά στους μικρούς μουσικούς του ωδείου «Φίλιππος Νάκας» και στη δασκάλα τους Κατερίνα Χουλιάρα, που δεν τους δίδαξε μόνο μουσική, αλλά και αγωγή. Δεν τους έμαθε μόνο πώς να υποκλίνονται στο τέλος του κομματιού που μόλις έπαιξαν στοιχειωδώς στο πιάνο, αλλά τους έμαθε κάτι πιο γλυκό, ακόμη κι από το γέλιο. Να τραγουδούν, να χορεύουν, να υποκλίνονται με νότες.
Μια φορά κι έναν καιρό ήταν η μουσική…Το απόγευμα της Παρασκευής πιανίστες και πιανίστριες σε μια αίθουσα που εμπεριείχε το μύθο, μας διηγήθηκαν το παραμύθι τους.      
     
Στης Πάργας τον ανήφορο
Ο Άγιος Σώστης είναι μια ειδυλλιακή και πολυσύχναστη παραλία στην Πάργα, προσφιλής ιδιαίτερα σε ξένους που μέχρι πέρσι την προτιμούσαν για την οργανωμένη κατασκήνωσή τους. Η φετινή εικόνα της είναι θλιβερή: ο χωματόδρομος που ένωνε την Ανθούσα με τη θάλασσα είναι σε άθλια κατάσταση και ιδιαίτερα επικίνδυνος για όσους αποπειραθούν να την προσεγγίσουν με αυτοκίνητο. Πιθανά, λόγω κατολισθήσεων έχει υποχωρήσει σε αρκετά σημεία του και κανείς –ενόψει θερινής περιόδου- δεν προνόησε να ενημερώσει παλιούς και νέους λουόμενους έστω με μια πινακίδα για την επικινδυνότητά του. Δεν συζητάμε για την εικόνα εγκατάλειψης που παρουσιάζει η ίδια η παραλία: μέσα στα βάτα κι απεριποίητη. Είναι ανήφορος αυτός της Πάργας ή κατήφορος;
 
Η βδέλλα και τα Spa
Την όμορφη Πάργα, μιας και μιλάμε γι’ αυτή, «χτύπησαν» τώρα και τα «Fish spa». Αν δεν γνωρίζετε σε τί αφορά αυτός ο περίεργος τίτλος, να σας το εξηγήσουμε ευθύς αμέσως. Υπάρχουν αυτά τα καλά ψαράκια που σου γειάνουν ό, τι πόνους έχεις στα πόδια σου. Κολυμπούν μέσα σε γαλάζια στασιμα νερά και όταν βάλεις τα πόδια σου μέσα σ’ αυτά, κάνουν το πιο ευεργετικό μασάζ. Θαυματουργά τα ψάρια τούτα. Είναι κάτι ανάλογο, φαντάζομαι, σαν τη βδέλλα παλιά, εκείνο το υδρόβιο σκουλήκι που κολλούσε πάνω στο πονεμένο σημείο του σώματος και απομυζούσε κάθε πόνο. Οι ξένοι τουρίστες τα προτιμούν τα spa αυτά. Τώρα έγιναν μόδα και για τους Έλληνες. Στην Κέρκυρα κάθε γωνία, κάθε καντούνι και spa. Στην Πάργα μόνο τρία έκαναν την εμφάνισή τους, προς το παρόν. Δύο τα εντοπίσαμε εμείς οι ίδιοι.  
 
Ως άλλη Μαρία Μαγδαλινή
Πήγε λοιπόν μια πολύ δική μας κοπέλα που έψαχνε για δουλειά μορφωμένη, σπουδαγμένη, αλλά άνεργη (πανέμορφη και καλλίγραμμη ειρήσθω εν παρόδω), να πιάσει δουλειά σε ένα από τα μαγαζιά αυτά. Στην αρχή της είπαν ότι θα στέκεται ως κράχτης μπροστά από το γαλάζιο μαγαζί και θα ψαρεύει πελάτες. Δεν της άρεσε και τόσο (δεν το είχε, όπως μας είπε), μα ένα εφτακοσάρι ευρώ το μήνα δεν είναι και λίγα. Μετά όμως της εξήγησαν ότι η κυρία δουλειά της θα είναι να πλένει τα πόδια των πελατών, πριν τα βάλουν μέσα στο νερό όπου κολυμπούν τα θεραπευτικά ψάρια.
Συμπέρασμα: Τελείωσε το πανεπιστήμιο το κορίτσι, γνωρίζει άπταιστα τρεις ξένες γλώσσες, να πάει να ασχολείται με τους μύκητες των ποδιών του καθένα. Έλεος!
 
Από τους μύκητες, στη ρύπανση.
Την Πέμπτη το βράδυ πήγαινα προς το ξενοδοχείο Du Lac, για την καθιερωμένη αποχαιρετιστήρια εκδήλωση της Ομάδας συνεργασίας του Σώματος Ελληνικού Οδηγισμού. Σχεδόν από τα Σφαγεία ως την είσοδο του ξενοδοχείου ο τόπος είχε καταληφθεί από υπαίθρια νοικοκυριά. Επρόκειτο για τα γνωστά αυτοκίνητα των μικροπωλητών  που στις καρότσες τους έφερναν και το εμπόρευμά τους. Κι ενώ η γαρδένια μοσχομύριζε σε ένα από αυτά, πνιγόταν το άρωμα στον καπνό που αναδύονταν από το υπαίθριο ψήσιμο κρέατος. Δυο βήματα από το πολυτελές ξενοδοχείο διακρίναμε τη φωτιά στην άκρη της περίφραξης. Κανονική φωτιά με τα όλα της και μάλιστα κάτω στο έδαφος, στα χορτάρια. Κανένας έλεγχος δεν γίνεται εκεί κάτω. Θα καούμε μια των ημερών και θα ψάχνουμε για ενόχους.
Μια σύσταση στους καλούς φίλους τους ιδιοκτήτες του ξενοδοχείου Du Lac: Περισσότερο φως στην είσοδό τους. Σκοτάδια ήταν αυτή τη νύχτα. Και ξέρουμε πως στο σκοτάδι βρίσκουν την ευκαιρία για να βγουν οι παράνομοι.
 
Αγωγή του… τεννίστα
Κυριακή πρωί. Γιαννιώτικο Σαλόνι. Τα γήπεδα τέννις (αυτά τα ποταπά με το ταρτάν) του Όμιλου Αντισφαίρισης Ιωαννίνων φιλοξενούν τουλάχιστον δέκα άδεια πλαστικά μπουκάλια νερού πεταμένα πέριξ τους. Φιλοξενούν και τέσσερις κίτρινους κάδους απορριμμάτων εντός. Ο συντηρητής, μαθαίνουμε από την υπεύθυνη του κυλικείου, δεν εργάζεται Σαββατοκύριακα. Προφανώς, στα σπίτια τους, οι αθλητές της προηγούμενης μέρας πετούν ολούθε τα σκουπίδια τους κι έρχεται ο συντηρητής τους και τα εναποθέτει στον οικιακό κάδο. Το’χω πει, θα το ξαναπώ: αν δεν αναλάβουμε προσωπικά την ευθύνη μας απέναντι στα πράγματα και την κατάντια αυτού του τόπου, τίποτε δεν θα αλλάξει. Γεμίσαμε αφεντικά και ξεμείναμε από Φιλιππινέζες…
Τ.Τ.

Πηγή

Πες το στους φίλους σου...
FaceBook  Twitter