Το ακαταλόγιστο

Όταν, ας πούμε, κάποιος λέει ότι δεν είχαμε ποτέ ξανά κυβέρνηση που να θέλει να αποφασίζει πόσοι και ποιοι τηλεοπτικοί σταθμοί υπάρχουν, οι οπαδοί του ΣΥΡΙΖΑ του απαντούν: «δεν πειράζει εσύ είχες τον Τσοχατζόπουλο». Όταν κάποιος λέει ότι έκλεισαν οι τράπεζες, η απάντηση είναι η φούσκα του χρηματιστηρίου, και πάει λέγοντας. Με εξαίρεση το σύμφωνο συμβίωσης, κανείς δεν λέει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε μεταρρυθμίσεις και ανατροπές στην πολιτική ζωή. Απλώς όλοι αναζητούν κάτι χειρότερο που έκαναν οι προηγούμενοι για να τελειώνουν με την κριτική ότι αυτά δεν έχουν ξαναγίνει. Η επιχειρηματολογία αυτή πιάνει, γιατί βάζει αυτομάτως τους κατήγορους του ΣΥΡΙΖΑ στη θέση των απολογητών του Τσοχατζόπουλου. Το πρόβλημα όμως είναι ότι η συγκεκριμένη λογική χωρίζει τον πολιτικό κόσμο στον Τσοχατζόπουλο και τον ΣΥΡΙΖΑ. Αν δεν είσαι με την κυβέρνηση, είσαι με τα υποβρύχια. Στο αντίπαλο στρατόπεδο δεν υπάρχει κανείς σοβαρός. Ο Σημίτης δηλαδή δεν έχει διαφορά με τον Λιάπη που κυκλοφορούσε με πλαστές πινακίδες.
Κάπως έτσι καταλήξαμε να θεωρούνται όλοι ίδιοι, και ο Λεβέντης να παίρνει περισσότερες ψήφους από τον Βενιζέλο. Αν περπατήσεις στον δρόμο είναι πιθανότερο να βρεις οπαδό του Καμμένου ή του Μιχαλολιάκου, παρά κάποιον που συμπαθεί τη Φώφη Γεννηματά. Εφόσον υπήρξε ο Κουλούρης και ο Γιακουμάτος, μπορεί και ο Βαρουφάκης να κλείσει τις τράπεζες και ο Κοτζιάς να αγωνίζεται να μη λυθεί το Κυπριακό. Όλοι φυσικά βλέπουμε και μοιραζόμαστε για πρώτη φορά τη γενικευμένη αίσθηση παρωδίας στην πολιτική ζωή. Ξέρουμε, επίσης, ότι εδώ και δύο χρόνια ξυπνάμε προετοιμασμένοι να ακούσουμε ή να δούμε κάτι τελείως παράδοξο από κάποιον υπουργό ή τον ίδιο τον πρωθυπουργό. Κάτι έχει αλλάξει, και αυτό είναι η πλήρης απαξίωση που μας επιτρέπει πλέον να ακούμε τα πάντα και δίνει στους αντισυστημικούς πολιτικούς το ακαταλόγιστο.  
Αυτή την ισοπεδωτική λογική απέναντι στους πολιτικούς, τη συναντάμε και με τα μέσα ενημέρωσης. Πολλοί πανηγυρίζουν, γιατί κλείνουν δύο μεγάλες και σοβαρές εφημερίδες όπως τα Νέα και το Βήμα. Όλοι της ίδιας ποιότητας. Το Βήμα είναι η Χώρα και ο Τράγκας ο Κανέλλης. Αν αρχίσεις να λες ότι υπάρχουν διαφορές, καταλήγεις και πάλι απολογητής του Κουρή και πάει λέγοντας.   

Στην πολιτική, στα μέσα ενημέρωσης, στην κουλτούρα καλούμαστε κάθε φορά να διαλέξουμε. Να δούμε το ειδικό βάρος καθενός, να συγκρίνουμε, να δούμε και να αξιολογήσουμε τις διαφορές. Όλα γύρω μας απαιτούν από εμάς να επιλέξουμε. Και όταν επιλέγουμε, φέρουμε και την ευθύνη της επιλογής. Φαίνεται, όμως, ότι έχουμε παραιτηθεί από την επιλογή και απλώς βρίζουμε τους πάντες. Δε θέλουμε κανέναν. Δεν είναι βέβαια τυχαίο ότι στην Ελλάδα πλέον τον δημόσιο λόγο καθορίζουν πολιτικοί που με τις τωρινές τους επιλογές αναιρούν διαρκώς τις προηγούμενες. Ξανά και ξανά. Υπάρχει ένα γενικευμένο ακαταλόγιστο. Ένα διαρκές «δεν πειράζει». Αν δεν υπήρχε αυτό το κλίμα, η σημερινή κυβέρνηση δεν θα είχε μπορέσει να επιβιώσει ούτε μία μέρα.

Πηγή

Πες το στους φίλους σου...
FaceBook  Twitter