Αυτές οι γραβάτες

Τον κατανοώ, μπορώ να μπω στη θέση του. Τις γραβάτες τις σιχαίνομαι κι εγώ. Δυο φορές στη ζωή μου έχω φορέσει γραβάτα. Αυτό που ένιωθα ήταν τραγικό. Ήταν ένα πνιγηρό συναίσθημα στα όρια της ασφυξίας. Τι στα όρια δηλαδή, να πέσω κάτω κόντευα γιατί ένιωθα πως μου τέλειωνε ο αέρας. 

Την πρώτη φορά που φόρεσα γραβάτα ήταν στο γάμο μου. Επί μέρες προσπαθούσα να το αποφύγω, έβρισκα του κόσμου τις δικαιολογίες για να μην περάσω αυτό το υφασμάτινο πράγμα γύρω από τον λαιμό μου. Με τη σκέψη και μόνο με έπιανε δύσπνοια. Μελάνιαζα και έψαχνα για ανοιχτό παράθυρο να πάρω αέρα. «Θα βάλεις γραβάτα», επέμεναν όλοι, κάποιοι χαιρέκακα, μιας και γνώριζαν το πρόβλημά μου. «Γάμος με γαμπρό χωρίς γραβάτα δεν γίνεται». Χορωδιακά το πήγαιναν. Μέσα στην εκκλησία έκανα τον αδιάφορο. Έφερνα στο μυαλό μου σκέψεις άλλες, όμορφες, από ανέμελα καλοκαίρια και κάπως ηρεμούσα. Όταν δε ο παπάς διάβαζε προσηλωμένος με μια ταχύτατη κίνηση του χεριού την ξέσφιγγα λιγάκι. Το ΄κανα μερικές φορές μέχρι που η γραβάτα λύθηκε και έπεσε κάτω. «Ατύχημα», είπα μετά. Ο παπάς με αργιοκοίταξε και έσκυψε να μαζέψει τη γραβάτα.

Τη δεύτερη φορά που τη φόρεσα  ήταν όταν έγινα νονός. Και εκεί τα ίδια: πρέπει να τη φορέσεις, έτσι είναι το σωστό, τι θα πει ο κόσμος, νονός χωρίς γραβάτα δεν γίνεται. Πρότεινα παπιγιόν αντί για γραβάτα. Σκέφτηκα πως θα 'ταν υποφερτό γιατί μόνο και μόνο η σκέψη πως θα αντικαθιστούσα τη γραβάτα με κάτι άλλο με έκανε να νιώθω πολύ καλύτερα. Το αίτημά μου απορρίφθηκε. «Το πρωτόκολλο απαιτεί γραβάτα», μου είπε κάπως πειραγμένη η μαμά του μωρού. Τα πρωτόκολλα, αυτά τα πρωτόκολλα,  που δεν μπορείς να τα αποφύγεις γιατί είναι πολλοί αυτοί που τα δέχονται και το χειρότερο, τα εφαρμόζουν και απαιτούν και από τους άλλους το ίδιο. Πόσο τραγικό πια είναι να παραβλέψει κανείς μια μικρή παράγραφο ενός πρωτοκόλλου; Τα πρωτόκολλα έχουν κάτι το αντιδημοκρατικό, για να μη πω τίποτα βαρύτερο. Ήλπιζα σε ένα θαύμα, ένα θαύμα που θα το έκανε το μωρό που θα βάφτιζα. Να απλώσει τα αθώα χεράκια του, να τραβήξει τη γραβάτα, να τη λερώσει έστω με το αγιασμένο λάδι, ώστε να βρω τη δικαιολογία που ήθελα για να τη βγάλω. Το μωρό όμως με κοίταζε γλυκά, ήταν ήρεμο και μόλις το απώθεσα στην αγκαλιά της μητέρας του, βγήκα έξω για να πάρω ανάσες, λύνοντας τη γραβάτα και ψάχνοντας για κάδο σκουπιδιών.

Για τον λόγο αυτό, για την τυραννία που επιφυλάσσει αυτό το αντρικό αξεσουάρ, κατανοώ τον Αλέξη που δε θέλει καν να το δει, όχι μόνο να το φορέσει.  Τον κατανοώ που δεν τηρεί το πρωτόκολλο στις συναντήσεις του με γραβατωμένους ηγέτες άλλων κρατών. Ας είναι και ο πλανητάρχης απέναντί του. Τον θαυμάζω τον Αλέξη. Αλλά και τον ζηλεύω που έχει το θάρρος και το κάνει. Τον φαντάζομαι να τρελαίνεται στη σκέψη και μόνο να ρυθμιστεί το χρέος, γιατί έκανε το λάθος να υποσχεθεί πως τότε θα τη φορέσει. Αλέξη είμαι μαζί σου. Μπουρλότο στη χώρα να βάλεις, γραβάτα ποτέ.

Πηγή

Πες το στους φίλους σου...
FaceBook  Twitter