Ταξίδι ζωής και συμβολισμοί

Ένα ιδιότυπο στεφάνι
Ακόμη δε σώθηκε το μελάνι που έγραφα για την παρασκευή του ροδόνερου από τις παλιές Γιαννιώτισσες και έφτασαν ευθύς αμέσως  στο γραφείο τα μπουκαλάκια γεμάτα από το μυρωδάτο γκιουλς. Αποδεικνύοντας σε μας ότι υπάρχουν και σήμερα αυλές με τα ροζ τριαντάφυλλα και σπίτια όπου μοσχομυρίζουν από το ροδόνερο. Υπάρχουν κουζίνες όπου ετοιμάζεται με τέχνη το γκιουλς στις μαντεμένιες κατσαρόλες, με αναποδογυρισμένο το καπάκι ερμητικά κλεισμένο με το ζυμάρι.  Αλλά εκείνος που αληθινά  πρωτοτύπησε είναι ο φίλος και συγγενής Ανδρέας Μάντζιος, ο οποίος μας έφερε το ίδιο το αποξηραμένο στεφάνι πρόσφατα φτιαγμένο και αλιευμένο από τον πυθμένα της κατσαρόλας.  
Μας προκάλεσε ιδιαίτερη εντύπωση ο τρόπος που ήταν ευλαβικά τυλιγμένο σε μια πετσέτα το ιδιότυπο στεφάνι του γκιουλς. Ως πότε όμως θα υπάρχουν αυτοί οι άνθρωποι εδώ στην πόλη μας, που με αυτό τον εμπειρικό τρόπο εξάγουν το ροδόνερο;

Η γυναίκα και τα τεκμήρια
Την περασμένη Παρασκευή κατά το μεσημεράκι στη γωνία της οδού Κωλέττη στεκόταν μια καλοντυμένη γυναίκα και παραπονιόταν  φωναχτά, ότι ενώ εργάστηκε τόσα χρόνια δεν μπορεί να βγάλει σύνταξη, γιατί την εμποδίζουν τα τεκμήρια. Μια άλλη γυναίκα, γνωστή Γιαννιώτισσα,  στεκόταν δίπλα της, την άκουγε με προσοχή  και μου διηγήθηκε την ιστορία της που είχε μείνει χωρίς σύνταξη κι αν μπορούμε, είπε, να τη βοηθήσουμε. Μου φάνηκε απίστευτη αυτή η ιστορία με τα τεκμήρια, η οποία όμως κατάφερε να πείσει τη συμπολίτισσά μας ώστε να βοηθήσει την ανυπεράσπιστη γυναίκα, δίνοντάς της πέντε ευρώ ως πρώτη δόση.

Ο θάνατός σου, η ζωή μου
Το Σάββατο το μεσημέρι στεκόμουν  μπροστά από το Δικαστικό Μέγαρο της Ηγουμενίτσας περιμένοντας για κάποια συνάντηση. Η εικόνα που παρατηρώ μου προκαλεί το ενδιαφέρον. Ένα σταυροχελίδονο προσπαθεί να πλησιάσει τη φωλιά του, τη χτισμένη στην άκρη του τοιχίου που περιβάλλει το κτίριο, όμως το εμποδίζει με πείσμα ένας σπουργίτης.  Με καμιά δύναμη δεν μπορεί να φτάσει στη φωλιά του που είναι πολιορκημένη κυριολεκτικά από τον σπουργίτη. Αυτό επαναλαμβάνεται πολλές φορές με το ένα πουλί να επιτίθεται στο άλλο διεκδικώντας το δικό του δίκιο. Κι εκείνη την ώρα περνά μπροστά μου η γυναίκα με τα… τεκμήρια. Αφήνω την πιο ωραία εικόνα που είδα αυτή την ημέρα και τον συμβολισμό της και τρέχω στην καλοντυμένη  γυναίκα, που έσερνε μαζί της  μια παραφουσκωμένη βαλίτσα. Τη ρωτώ και  μου απαντά, επιβεβαιώνοντας τον ισχυρισμό μου, ότι είναι η ίδια των Ιωαννίνων. Η απολογία της είναι γελοία.

Ένα αγόρι κι ένα κορίτσι στο δρόμο
Αυτό  το οποίο σας διηγούμαι πιο πάνω δεν είναι τίποτα μπροστά σε κείνη την εικόνα που συνάντησα χθες το πρωί στα Γιάννενα στο πεζοδρόμιο της οδού Χαριλάου Τρικούπη. Όσοι έτυχε να περάσετε από εκεί θα είστε μάρτυρες αυτού του θλιβερού γεγονότος.  Ένα δεκάχρονο αγόρι να σέρνει ένα καροτσάκι μωρού, φορτωμένο με ρούχα και τρόφιμα και δίπλα του ένα τρίχρονο κοριτσάκι να το ακολουθεί με κλάμα γοερό. Το αγόρι να φωνάζει το κοριτσάκι σε μια γλώσσα ακαταλαβίστικη και να βαδίζουν τα δυο τους προς το πουθενά. Ένας αστυνομικός δεν έτυχε να δει αυτή την εικόνα χθες το πρωί στους δρόμους της πόλης; Κι αν δεν την είδε χθες, ας ανοίξει τα μάτια του να τη δει σήμερα ή αύριο ή μεθαύριο τέλος πάντων…
Τόσο πια γίναμε όλοι μας απάνθρωποι;

Το φρεάτιο που στενάζει
Χθες το απόγευμα, κατά την προσφιλή του συνήθεια εδώ στην πόλη μας, το σύννεφο έφερε και πάλι βροχή κι αυτή που έπεσε έκανε το πράσινο χορτάρι παντού να λαμπυρίζει στο δασάκι απέναντι από τα λαϊκή αγορά της Αγίας Μαρίνας. Η χθεσινή βροχή όμως προκάλεσε και ένα μεγάλο ρυάκι που έφτανε ως το τεράστιο φρεάτιο που μαζεύει τα νερά στη γωνία που στρίβουμε για το οίκημα όπου στεγάζονται οι σχολές χορού του δήμου. Το νερό δεν μπορούσε να βρει διέξοδο, γιατί επάνω στις σιδεριές του είχαν σφηνωθεί σακούλες σκουπιδιών που το εμπόδιζαν.  Φυσικά οι σακούλες δεν ήταν άδειες με αποτέλεσμα να ξεφεύγουν εδώ κι εκεί υλικά από το περιεχόμενό τους. Είναι λυπηρό και  συγχρόνως απογοητευτικό που δε δίνουμε σημασία γ’ αυτή την κατάσταση, που εμείς οι ίδιοι προκαλούμε.

Μόνο λίγο τσιμέντο
Κάτι άλλο που πρόσεξα χθες το απόγευμα και που το ενέτεινε η βροχή ήταν το χαλασμένο πλακόστρωτο που βρίσκεται στην είσοδο του οικήματος των σχολών χορού. Έχουν ξεφύγει οι πλάκες, η άμμος ανάμεσα δημιουργεί ένα κενό που μπορεί να προκαλέσει μικρό ατύχημα, αν δεν το προσέξει κανείς και τρέξει να ανέβει τα σκαλιά της εισόδου. Αν ήταν δουλειά της περιφέρειας και το μάθαινε ο Καχριμάνης, θα έσπευδε να αποκαταστήσει αυτή τη ζημιά. Κι ακόμη για τον καλλωπισμό του χώρου,  λίγο τσιμέντο αν έπεφτε στο σημείο, δεν θα ήταν κακή ιδέα.

Πηγή

Πες το στους φίλους σου...
FaceBook  Twitter