Μια αξιόλογη εκδήλωση

Ο Χρυσοχόου σε δρόμο της Λάρισας
Πάντως, ο αξιόλογος συνεργάτης του Ηπειρωτικού Αγώνα, ο καθηγητής Απόστολος Κατσίκης, με αυτή τη σπουδαία μελέτη του για έναν τόσο σημαντικό συμπατριώτη μας ιστορικό συγγραφέα, έφερε στο προσκήνιο για μας μια ενδιαφέρουσα αναφορά του εκδότη της ημερήσιας εφημερίδας «Ελευθερία» της Λάρισας, του αξέχαστου Τάκη Δημητρακόπουλου. Ο Τάκης ήταν θαυμαστής του Μιχαήλ Χρυσοχόου, είχε διαβάσει πολλά για εκείνον και μας έλεγε πως είχε ζήσει για πολλά χρόνια στη Λάρισα. Είχε εισηγηθεί, από όσα θυμόμαστε, στο δημοτικό συμβούλιο της γενέτειράς του να δοθεί το όνομα οδού της πόλης τους στον ηπειρώτη «χρυσικό» όπως τον χαρακτήρισε λόγω του επαγγέλματος του καλλιτέχνη χρυσοχόου παππού του. Κυρίως όμως, γιατί , σε έναν από τους χάρτες του, στηρίχτηκαν τα όρια των συνόρων της Θεσσαλίας.

Μαργαριτάρια κι αισθήματα
Τριάντα πέντε χρόνια μέσ’ στο πέλαγος αγωνίζονται στην τάξη. Δεν επιτρέπονται οι στραβοτιμονιές για κείνους… στις αποσκευές τους κουβαλούν μαργαριτάρια κι αισθήματα. Ας μας συγχωρήσει η ποιήτρια Νόνη Σταματέλου για την εντελώς αυθαίρετη μεταφορά των στίχων της στο ποίημα για τους δασκάλους στο τελευταίο της πόνημα, που φέρνει τον τίτλο «Λόγω βροχής». Μια συζήτηση που κάναμε στην εφημερίδα με τον παιδίατρο Γιάννη Γραβάνη, μας έφερε μπροστά μας ορισμένους δασκάλους από εκείνους που άφησαν το στίγμα τους αποτυπωμένο στους μαθητές τους. Ως σήμερα τους αναφέρουν και στα πονήματά τους.
Ήρθε μπροστά μας ο καθηγητής μας στην Ακαδημία Γιώργος Ξύδης, που ήταν και ένας από τους αγαπημένους φίλους του συνομιλητή μας, ο οποίος –θυμόμαστε- πως κάπως έτσι εκφραζόταν για τους δασκάλους, δάσκαλος κι ο ίδιος από εκείνους που γέμιζαν τις αποσκευές τους αισθήματα, διαμάντια και μαργαριτάρια. Γιατί ο Ξύδης ήταν, εκτός από παιδαγωγός, άνθρωπος καλός κι αγνός πάνω από όλα και πέρα από την επιστήμη του.

 Ένας δάσκαλος… ψηλά από τη γέφυρα
Σε έναν άλλο δάσκαλο θα αναφερθούμε ευθύς αμέσως. Έναν δάσκαλο μακριά από τη φτωχή Ελλαδίτσα μας, που έζησε πέρα από τους ωκεανούς. Άρθρουρ Μίλερ. Δεν πάνε δυο μήνες που είδαμε στο θέατρο στην Αθήνα το εμβληματικό έργο του «Ήταν όλοι τους παιδιά μου». Και τώρα μαθαίνουμε ότι η συμπατριώτισσά μας σκηνοθέτης Νικαίτη Κοντούρη είναι η τυχερή, γιατί όχι απλά γνώρισε τον Μίλλερ, αλλά διδάχθηκε από εκείνον. Ήταν φοιτήτριά του, διαβάζουμε στο μήνυμα της Τίνας, τώρα που η Νικαίτη ανεβάζει το έργο του «Ψηλά από τη γέφυρα» με Έντι Καρμπόνε τον Γιώργο Κιμούλη.  Λέιε για κείνον: «Υπέροχος άνθρωπος. Ολύμπιος ως παρουσία. Μας μιλούσε για τον Ο’ Νιλ, την επιδρασή του από τον Ίψεν και ότι αγαπούσε το θέατρο Τέχνης, τον Κάρολο Κουν, την Επίδαυρο. Μας μιλούσε για τη Μελίνα, το πάθος της «σαν να βγήκε από αρχαία τραγωδία, έλεγε».

Οι πιο δυνατοί θα επιβιώσουν
Και λέει ακόμη η Νικαίτη στην Γιώτα Σύκα, πως στο θέατρο θα επιβιώσουν οι πιο δυνατοί. Αυτό το καταλαβαίνουμε πολύ καλά, αλλά τι θα γίνουν κι εκείνοι οι νέοι άνθρωποι που προσπαθούν να στήσουν όμορφες παραστάσεις σε πολλά μικρά θέατρα των Αθηνών, που όσο δυνατοί και να είναι, δεν φτάνει αυτό; Ότι υπάρχουν και άλλοι παράγοντες που παίζουν το δικό τους ρόλο και στέκονται εμπόδιο στα όνειρά τους;
Πάντως της ευχόμαστε καλή επιτυχία της αγαπητής μας Νικαίτης στο Εθνικό θέατρο με Άρθουρ Μίλλερ αυτή τη φορά. Και θα την έχει την επιτυχία, γιατί σαράντα χρόνια στο θέατρο, με τέτοια θεατρική παιδεία, καλλιέργεια και εμπειρία, δεν είναι λίγα.

Έμαθε να ράβει για τον ρόλο
Κι επειδή αναφερόμαστε στο θέατρο, να σας παρακινήσουμε να σηκωθείτε από τον καναπέ σας και να πάτε να δείτε το «κύκνειο άσμα» -όπως ο ίδιος δηλώνει- του εξαιρετικού αμερικανού ηθοποιού Ντανιέλ Ντέι Λιούις στους κινηματογράφους μας στο Οντεόν. Να δείτε την «Αόρατη κλωστή». Δε θα δείτε βέβαια το «Αριστερό μου πόδι», ούτε το «Εις το όνομα του πατρός», αλλά θα θαυμάσετε αυτόν τον σπουδαίο ηθοποιό, που, για να παίξει τον ρόλο του, έμαθε να ράβει μια ολόκληρη τουαλέτα από το γιακά με το γαρνίρισμα με πούλιες, έως το τελευταίο στρίφωμα στα μανίκια και στο τελείωμα της φούστας. Το αισιόδοξο μήνυμα είναι ότι η αίθουσα ήταν γεμάτη το βράδυ, που είδαμε την ταινία. Άρα, ο κόσμος αγαπά το καλό σινεμά.

Ανακύκλωση ρούχων
Στην Αθήνα και σε αρκετές άλλες πόλεις της Ελλάδας εφαρμόζεται η ανακύκλωση ρούχων και παπουτσιών. Είναι ένα πρωτοποριακό πρόγραμμα, που θα επεκταθεί και σε όλη την Ελλάδα από το Φθινόπωρο. Για τον σκοπό αυτό υπάρχουν οι κόκκινοι κάδοι κι έτσι ο κάθε πολίτης, αντί να πετά τα ρούχα του, τα ανακυκλώνει. Τα ρούχα που πάνε χαμένα είναι πάμπολλα, όπως λένε οι αριθμοί.  Δέκα εκατομμύρια τόνοι από υφάσματα και παπούτσια πετιούνται στα σκουπίδια σε Αμερική και Ευρώπη, ενώ κάθε Ευρωπαίος ανασύρει από την ντουλάπα του και πετάει 15 κιλά ρουχισμό τον χρόνο.

Πηγή

Πες το στους φίλους σου...
FaceBook  Twitter