Τον παλιό εκείνον τον καιρό...

Ένα σύντομο βιογραφικό, δυο-τρεις θέσεις, ένα ελκυστικό σύνθημα και σε προφανή θέση το λογότυπο της παράταξης ή του κόμματος, στο οποίο ανήκε, πλαισίωναν το χαμογελαστό πρόσωπο της φωτογραφίας. Ανάλογα δε με τις πολιτικές του καταβολές (και την προσωπική του αισθητική), ο υποψήφιος εμφανιζόταν σοβαρός και σφιγμένος μέσα στο ακριβό του κοστούμι ή χαλαρός με τον δείκτη του ακουμπισμένο πάνω στον ώμο, σε ρόλο γάντζου, που συγκρατεί το σακάκι, αλλά ακόμη και ακομβίωτος (που λέει ο λόγος) με τα μανίκια σηκωμένα ως τους αγκώνες έτοιμος να πιάσει το πηλοφόρι, το μυστρί.
Μετά ακολουθούσαν οι «τυχαίες» συναντήσεις στα καφενεία, τα τηλεφωνήματα στο δήθεν χαλαρό, που κατέληγαν σε μια (όχι πάντα) διακριτική προτροπή να τον προτιμήσουμε στην κάλπη και το όλο δρώμενο κορυφωνόταν με τους παραδοσιακούς φακέλους στις εισόδους πολυκατοικιών, που περιείχαν αποκλειστικά τα «ψηφοδέλτια της νίκης» και σταυρωμένο μόνο τον καθ’ υπαγόρευση εκλεκτό της καρδιάς μας.
Τ.Τ.

...Και τον νέο
Οι εποχές, όμως, αλλάξανε και παρόλο που κάποιοι αγαπούν να ακολουθούν την πεπατημένη (όλο το πακέτο, όπως το περιγράψαμε παραπάνω), οι πιο νέοι (και υποψιασμένοι) υποψήφιοι καταφεύγουν σε άλλους τρόπους προβολής και μάλιστα από νωρίς, πολύ πριν ανακοινώσουν καν την υποψηφιότητά τους. Έτσι, τελευταία όσοι έχουν λογαριασμούς στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αντιλαμβάνονται ότι έχουν γίνει ιδιαιτέρως δημοφιλείς στον τόπο τους, καθώς χωρίς κανέναν προφανή λόγο δέχονται όλο και πιο συχνά αιτήματα φιλίας από συντοπίτες τους (και όχι μόνο). Αν, όμως, ρίξει κανείς μια πιο προσεκτική ματιά στα προφίλ τους ή αρχίσει να παρακολουθεί την τοπική επικαιρότητα, θα διαπιστώσει ότι μόνο τυχαίο δεν είναι το ξαφνικό ενδιαφέρον των λογαριασμών που ξαφνικά ζητούν να γίνουν «φίλοι» με όλους. Οι περισσότεροι είναι παλιοί ή νέοι υποψήφιοι, που προετοιμάζουν εγκαίρως το έδαφος, για να μαζέψουν πλήθος «φίλων» και ακολούθων, πολύ απαραίτητων, για να γίνουν γνωστοί οι ίδιοι, μα και οι θέσεις τους.
Ασφαλώς δεν είναι κακό να χρησιμοποιεί κανείς τα social media για να προβληθεί. Είναι απόλυτα θεμιτό, σίγουρα πολύ πιο αποτελεσματικό και -το κυριότερο– δεν κοστίζει τίποτε. Αλλά, θα μας επιτρέψουν οι αυριανοί υποψήφιοι μια συμβουλή: για να μην είναι άκομψη, επιτηδευμένη και ενίοτε αδιάκριτη η προσέγγισή του ψηφοφόρου, θα ήταν προτιμότερο να δημιουργήσουν μια σελίδα στο Facebook π.χ., που έχει στοχευμένη και συγκεκριμένη χρήση, και να καλούν κάθε ενδιαφερόμενο να την επισκεφτεί από το να χρησιμοποιούν τους προσωπικούς τους λογαριασμούς, όπου μεταξύ φωτογραφιών με το σουβλισμένο αρνί τη Λαμπρή και ποιητικών αναρτήσεων από κάποιο καλοκαιρινό ηλιοβασίλεμα, θα ξεπροβάλει και ένα τεράστιο «Ψηφίστε με, ψηφίστε με» (με κουμπωμένο ή ξεκούμπωτο σακάκι).
Τ.Τ.  

Ηρωισμός, αυταπάρνηση
Αυτό τον μήνα που πλησιάζει η επέτειος της 28ης Οκτωβρίου 1940, ψάχνω στο αρχείο της εφημερίδας για άρθρα και ειδήσεις από τον καιρό του πολέμου. Ξεφυλλίζω επίσης την ειδική κοινή έκδοση που έβγαζαν όλες οι τοπικές εφημερίδες λόγω κατοχής. Κι εκεί μέσα στις σελίδες συναντώ γνωστά ονόματα οικογενειών Γιαννιωτών,  που αγωνίστηκαν ενάντια στον εχθρό με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Αυτές τις μέρες, επίσης, ξαναδιαβάζω το βιβλίο «Μνήμες. Πόλεμος και κατοχή. Πάπιγκο 1940-41»  του αγωνιστή Κώστα Διαμαντή, που είχε την καλοσύνη να μου χαρίσει η κόρη του Ρένα. «Ήμασταν εκεί…συμμετείχαμε στον αγώνα». Πρωτόγνωρα συναισθήματα μας γεμίζουν, όταν διαβάζοντας όσα εξιστορεί ένας αυτόπτης μάρτυρας, ένας άνθρωπος που συμμετείχε με την ψυχή του και τη γενναιότητά του στα διαδραματιζόμενα ενάντια στον εισβολέα και κατά τη διάρκεια της κατοχής στην αντίσταση. Περνούν στις σελίδες του γνωστοί μας, όπως ο Πύρρος Στάρας, ο Γιάννης Ρωμανέλης-που ήταν στο μέτωπο  κοντά σε δικό μας άνθρωπο-ο Ζαχαρής, ο Μητσιάδης, περνά κυρίως «ο ηρωϊσμός, η αυτοθυσία και η αυταπάρνηση». Σ’ αυτόν τον αγώνα πρόσφεραν οι Παπιγκιώτες οπλισμένοι κι άοπλοι, όπως όλοι οι Έλληνες. Το ερώτημα που ξεπηδά από μέσα μας είναι: Σήμερα ποιος μπορεί να τους μοιάσει;
Λ.Τ.   

Δημοσιογράφοι και δημοσιογραφίσκοι
Το ότι στη χώρα μας ζούμε σε έναν τρελό κόσμο, από κάθε άποψη, επιβεβαιώνεται, δυστυχώς, σχεδόν, καθημερινά! Διάβασα σε ιστοσελίδα εφημερίδας, μεταξύ των άλλων, ότι ομάδα UP DRONES κινήθηκε δυτικά της Ηπείρου και κατέγραψε «μοναδικές εικόνες», μεταξύ των οποίων: «…φαίνεται ο μιναρές στο Ασλαν Τζαμί εντός του κάστρου των Ιωαννίνων, ο οποίος κατέρρευσε από το πέρασμα του κυκλώνα Ζορμπά τις προηγούμενες ημέρες».
Κατ’ αρχάς, πού είδαν οι εν λόγω δημοσιογράφοι πέρασμα Ζορμπά από τα Γιάννενα. Δύο ημέρες απλά φυσούσε ένας έντονος αέρας, όχι πρωτοφανής για τα δικά μας καιρικά δεδομένα, χωρίς να συμβεί το παραμικρό. Μοναδικό «θύμα» ήταν η μολύβδινη επικάλυψη του κώνου του τζαμιού, η οποία από καιρό είχε «χαλαρώσει» (πράγμα για το οποίο ο δήμος Ιωαννιτών έχει κάποια ευθύνη) και τίποτα άλλο. Ο μιναρές και ο κώνος του μένουν στη θέση τους αταλάντευτοι! Η παραπληροφόρηση, η εσκεμμένη μάλιστα παραπληροφόρηση, με σκοπό αποκλειστικά τη δημιουργία εντυπώσεων και όχι τη σωστή ενημέρωση, είναι απαράδεκτη και εν πολλοίς επικίνδυνη! Κύριοι «πληροφοριοδότες», συνέλθετε!
Γ.Γ.

Κυρία Διευθύντρια,

Την Παρασκευή το απόγευμα, η Γαλλική Δημοκρατία επισήμως αποχαιρέτισε τον Σαρλ Αζναβούρ. Παραβρέθηκαν ο εν ενεργεία και δύο πρώην Πρόεδροι της Δημοκρατίας, καθώς και 2000 άτομα. Η κηδεία έγινε από το λαμπρό μέγαρο των Απομάχων Invalides, μία τιμή που επιφυλάσσεται σε ελάχιστες προσωπικότητες της χώρας. Τη σορό μετέφεραν οι άνδρες της προεδρικής φρουράς, και η Εθνική Χορωδία των Ενόπλων Δυνάμεων τον συνόδευσε με ένα δικό του τραγούδι.
Να υπενθυμίσουμε (έτσι, για να γίνεται κουβέντα) ότι στο επίσημο δείπνο, που παρέθεσε ο κ. Τσίπρας για τον πρόεδρο Φρ. Ολλάντ, είχε καλέσει ως εκπρόσωπο του καλλιτεχνικού μας κόσμου τον Λάκη Λαζόπουλο! Έτσι, απλά για να… γίνεται κουβέντα.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΠΗΛΙΩΤΗΣ

Πηγή

Πες το στους φίλους σου...
FaceBook  Twitter