Το σύνδρομο της Καρμπαλά

Κι επειδή κάποιοι «προοδευτικοί» συμπολίτες αρέσκονται σ’ αυτό που κάποιοι αποκαλούν «σύνδρομο της Καρμπαλά» (από την ομώνυμη πόλη του Ιράκ), δηλαδή τη λογική του αυτομαστιγώματος χωρίς λόγο και αιτία, ίσως ξαναδούμε σχόλια του τύπου «ενώ οι άλλοι γιορτάζουν τη λήξη του πολέμου, εμείς την 28η Οκτωβρίου γιορτάζουμε την έναρξη του πολέμου» (!) Ας ρίξουμε, λοιπόν, μια πιο προσεκτική ματιά σ’ αυτό που συμβαίνει.

Ας επισημάνουμε κατ’ αρχάς ότι την 11η Νοεμβρίου οι Γάλλοι δεν γιορτάζουν απλά την υπογραφή κάποιας ειρήνης, αλλά τη συνθηκολόγηση της Γερμανίας και των συμμάχων της με ατιμωτικούς γι’ αυτούς όρους. Ας μην ξεχνάμε ότι η χώρα, που προκάλεσε την έναρξη του πολέμου, η Αυστρία (κατ’ άλλους Αυστροουγγαρία) των Αψβούργων, έχασε με τη συνθήκη αυτή το 60% της μέχρι τότε επικράτειάς της.

Για να γίνουν, όμως, κάποιες συγκρίσεις (επειδή δεν έχουμε ως Έλληνες αντίστοιχη επέτειο για τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο), ας αναφερθούμε στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και στη δική μας επέτειο της 28ης Οκτωβρίου.

Νομίζουμε ότι είναι πέρα για πέρα λάθος η αναφορά ότι γιορτάζουμε την έναρξη του πολέμου. Η Ελλάδα δεν κήρυξε κανέναν πόλεμο. Δέχθηκε απρόκλητη επίθεση από τις δυνάμεις του φασισμού και του ναζισμού. Δεν μπήκαν καν στον κόπο οι εισβολείς να προβούν σε μια στοιχειώδη προβοκάτσια. Να στήσουν ένα δήθεν μεθοριακό επεισόδιο, όπως π.χ. έγινε με την περίπτωση της Πολωνίας.

Απέναντι στις δυνάμεις του φασισμού, ο λαός μας αντέταξε έναν καθολικό αγώνα, που διήρκησε τέσσερα χρόνια. Και κατέβαλε τίμημα κάτι λιγότερο από μισό εκατομμύριο θυμάτων, όσο κατέβαλε η Γαλλία των 45 εκατομμυρίων (τότε). Αυτόν τον αγώνα, τον αγώνα όλων, τιμούμε σε μια συμβολική ημερομηνία. Από τον Μαρδολαίο Φριζή έως τον Μανώλη Γλέζο και τον Λάκη Σάντα, από τις γυναίκες της Πίνδου μέχρι τους νέους της ΕΠΟΝ…

Ποια θα ήταν άραγε καλύτερη ημερομηνία από την 28η Οκτωβρίου γι’ αυτή την ημέρα τιμής και μνήμης; Την ημερομηνία που σηματοδοτεί την πρώτη πανευρωπαϊκά ήττα των δυνάμεων του άξονα. Τη χρονική περίοδο που η χώρα μας κατέβαλε το μεγαλύτερο τίμημα στο πεδίο των μαχών.

Είναι άραγε τυχαίο το ότι τόσο στις επίσημες ανακοινώσεις όσο και κυρίως στη συνείδηση του λαού η 28η Οκτωβρίου δεν είναι ούτε επέτειος έναρξης του πολέμου, ούτε καν επέτειος νίκης, αλλά επέτειος του Όχι; Του Όχι στον φασισμό.

Ας ρίξουμε μια ματιά και στους βορειοευρωπαίους συμμάχους στον ίδιο αγώνα. Ποια χρονική στιγμή ια επέλεγαν ως ημέρα γιορτής. Την έναρξη του πολέμου, με την οποία 225.000 Άγγλοι κατατροπώθηκαν μέσα σε πέντε μέρες από τους Γερμανούς και φυγαδεύτηκαν κακήν κακώς από το λιμάνι της Δουνκέρκης, αφήνοντας όλον το εξοπλισμό τους (τανκς, κανόνια…) προίκα στους ναζί; Οι Γάλλοι αντίστοιχα τι θα επέλεγαν; Το ότι σε 32 μέρες από την έναρξη της επίθεσης ο Χίτλερ φωτογραφιζόταν αυτοπροσώπως στην πλατεία του Τροκαντερό με φόντο τον πύργο του Άιφελ;

Ορθά λοιπόν επέλεξαν την 7η Μαΐου που ο στρατηγός Γιοντλ στη γαλλική πόλη Ρενς υπέγραψε την «άνευ όρων» παράδοση της Γερμανίας (κάτι που, για να ικανοποιηθούν οι Σοβιετικοί, επαναλήφθηκε μία μέρα μετά στο Βερολίνο από τον γερμανό στρατάρχη Κάιτελ αντί αυτή τη φορά).

Δεν τιμούν λοιπόν την επέτειο της επίτευξης της ειρήνης, ούτε το τέλος του πολέμου, γιατί ο πόλεμος διήρκησε κάποιους μήνες ακόμη μέχρι να πέσουν οι ατομικές βόμβες στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι. Τιμούν τη μέρα που σηματοδοτεί τη συντριβή της ναζιστικής Γερμανίας. Και καλά κάνουν. Ας πάψουμε κι εμείς το αυτομαστίγωμα.

Πηγή

Πες το στους φίλους σου...
FaceBook  Twitter