Η τηλεοπτική διαφήμιση και ο…σανός

Σε βαθμό μάλιστα που δικαιούμαστε να αναρωτιόμαστε αν πρόκειται για μια ακόμη γκάφα ή συστηματικά ροπή προς τις αυταπάτες (όρο που ο ίδιος χρησιμοποίησε).

Ας επισημάνουμε με την ευκαιρία ότι σύμφωνα με όλα τα λεξικά της Ελληνικής γλώσσας «Αυταπάτη είναι η πλάνη να πιστεύεις ως πραγματικό και δυνατό κάτι που υπάρχει μόνο στο δικό σου μυαλό, ως ψευδής πεποίθηση ή επιθυμία σου».

Ας επανέλθουμε όμως στο θέμα του ενεχυροδανειστή. Ξεπερνώντας το σύνθημα «η λύση στην κρίση» δυο στοιχεία μας έκαναν έντονη εντύπωση. Το χρονικό εύρος της διαφήμισης κατ’ αρχάς. Κάποτε ξέραμε για τηλεοπτικές διαφημίσεις δευτερολέπτων, ενώ στην προκειμένη περίπτωση ανάλωσε πολλά λεπτά. Ακόμη κι, αν λόγω κρίσης, και (ίσως) ανταγωνισμού, το κόστος της τηλεοπτικής διαφήμισης έχει μειωθεί, η διαφορά δεν δικαιολογεί τέτοια ανάλωση τηλεοπτικού χρόνου.

Το δεύτερο στοιχείο είναι η βασική επισήμανση της διαφήμισης ότι η εταιρεία αγοράζει τα αντικείμενα σε τιμή κοσμήματος και όχι απλά χρυσού. Ας το αναλύσουμε αυτό. Το κόστος του κοσμήματος διαμορφώνεται από τρία στοιχεία: το κόστος του μετάλλου (χρυσού), το κόστος των τυχόν πολύτιμων λίθων και το κόστος εργασίας από ειδικούς τεχνίτες για να γίνει το κόσμημα. Το τελευταίο μάλιστα, ως ποσοστό επί της τελικής τιμής, μπορεί και να ξεπερνάει εκείνο του μετάλλου και των πολύτιμων λίθων.

Με δυο λόγια, ο ενεχυροδανειστής κατά δήλωση, πλήρωνε και το κόστος εργασίας του κοσμήματος. Πώς συμβιβάζεται τώρα με το γεγονός ότι η τεράστια πλειοψηφία των κοσμημάτων πήγαινε στη συνέχεια στο χυτήριο και μετατρεπόταν σε σκέτο χρυσό; Θυσίαζε ο ενεχυροδανειστής τα λεφτά του που πλήρωνε για την εργασία, στο βωμό του χυτηρίου; Τι ήταν, ο Ρομπέν των…χυτηρίων; Αστείο πράγμα.

Η ιστορία αυτή ξαναφέρνει στο προσκήνιο το τεράστιο πρόβλημα της ασυδοσίας που επικρατεί στο περιεχόμενο της τηλεοπτικής διαφήμισης με το οποίο έχουμε ξανασχοληθεί στο παρελθόν, αλλά φαίνεται να μην συγκινεί τους «κρατούντες». Και δεν θα αναφερθούμε σε «θαυματουργά» προϊόντα που θεραπεύουν ξαφνικά τα πάντα, αλλά σε περιπτώσεις που «βγάζουν μάτι» και θα έπρεπε να κινητοποιήσουν αυτούς που είναι αρμόδιοι για την προστασία των καταναλωτών. Ας θυμηθούμε ενδεικτικά τα δεκάδες προϊόντα που διαφημίζονται καθημερινά ότι πωλούνται για παράδειγμα από 49,90 ευρώ, τώρα μόνο 9,90 ευρώ και ένα επιπλέον δώρο. Από πού προκύπτει άραγε η αρχική τιμή; Είναι υπαρκτή; Διατέθηκε το εν λόγω προϊόν για κάποιο διάστημα (τουλάχιστον) σ’ αυτή την τιμή ή πρόκειται για καθαρή φαντασία; Κι αν η αρχική τιμή ήταν υπαρκτή, δεν είχε το στοιχείο της αισχροκέρδειας; Είναι προφανές ότι μας ταΐζουν κάποιου είδους τηλεοπτικό «σανό». Και κάποιοι από μας μασάνε.

Ας θυμηθούμε ακόμη ότι σε κάποια περίπτωση μας προσφέρεται η σχετική συσκευή αξίας κάπου 1500 ευρώ, εντελώς δωρεάν κι εμείς δεν έχουμε παρά να αγοράσουμε ένα εξάρτημα αξίας 100 ευρώ μια φορά το χρόνο!

Με απλά μαθηματικά για να αποσβέσει η εταιρεία το κόστος (1500 ευρώ) που μας παραχωρεί δωρεάν, θα χρειαστούν 15 χρόνια (επί 100 ευρώ το χρόνο). Μέχρι τότε δεν θα βγάζει ούτε φράγκο. Αστεία πράγματα πάλι.

Σε άλλες χώρες της  Δυτικής Ευρώπης η ασυδοσία της τηλεοπτικής διαφήμισης αντιμετωπίζεται από τις πανίσχυρες οργανώσεις των καταναλωτών. Στη χώρα μας είναι σχεδόν ανύπαρκτες. Και ωσότου υπάρξουν, η προστασία μας είναι στα χέρια του Ραδιοτηλεοπτικού Συμβουλίου. Αρκεί να αποφασίσουν κι εκείνοι να μην είναι…ανύπαρκτοι.        

Πηγή

Πες το στους φίλους σου...
FaceBook  Twitter  
FacebookTwitterDiggDeliciousGoogle BookmarksLinkedinRSS FeedPinterest